Ey dövlətimin zəvalı oğlum!

Ey başı ağır bəlalı oğlum!

Ey məktəbü dərsin aşinası!

Ey rişteyi-elm mübtəlası!

Şad oldum o gün ki, sən doğuldun,

Min şükr elədim ki, oğlum oldun.

Derdim ki, gözəl xələf olarsan,

Bir ailəyə şərəf olarsan.

Şüğlü hünərimi yad edərsən,

Atanı, ananı şad edərsən;

Dünyadən olursa irtihalım,

Ancaq sənə tərk olur mənalım.

Bilməzdim olursan elmə şeyda,

Şuridə edər səni bu sevda.

Bə’zi oxumuş rəfiqi-bədxah

Tədbirimi çaşdırıbmış, ey vah!

Uydum olara, səni oxutdum,

Səd heyf ki, əqlimi unutdum!

Kəsdim öz əlimlə öz ayağım,

Xamuş elədim mən öz çirağım.

Girəm bu xəta düşüb özümdən,

Göz nurimi saçmışam gözümdən.

Sən həm niyə bunca səhv edirsən,

Göz nuri kimi uzaq gedirsən?

Bunca oxudun, yorul da bari,

Bir dəf’ə buraq bu zəhrimari!

Pul qalmadı, baxmısam hesabə, –

Getdi qələmə, kağız, kitabə.

Jurnalü kitab yüz-yüz olmaz,

Bu xərc ticarətə düz olmaz.

Dəftərsə beş-altı cild bəsdir.

Ey naxələfim, bu nə həvəsdir?!

Çernil, qrafil, pero, qarandaş –

Icad edəni olaydı şil, kaş!

Insaf eləməzmisən ki, yandım,

Puli nə əzab ilə qazandım!

Bihudə işə nə xərc edirsən,

Bu könlümü hərcü mərc edirsən!

Xərcin tükənib kəsilmir ardı,

Billah, dəxi pullarım qutardı!

Xasə əridi, üzüldü canın,

Soldu gül üzün, qaraldı qanın;

Vazeh bu ki, xəstədir məzacın,

Ya rəb, kim edər sənin əlacın?!

Nə var yeyib-içməyin, nə xabın,

Təhsilədir ancaq irtikabın.

Nə seyrü səfanı xoşlayırsan,

Nə dərsü kitabı boşlayırsan.

Mırt-mırt oxuyub mırıldayırsan,

Qarğa kimi hey qırıldayırsan!

Əyyami-bəharü güldür, oğlum!

Qoyma məni qəmdə, güldür, oğlum!

Həmsinnlərin səfadə, bağda,

Həməsrlərin çəməndə, dağda.

Bə’zisi gəzib də kiştzari,

Quş əldə gözətləyir şikari;

Bə’ziləri bir tərəfdə xəlvət,

Adətcə edərlər eyşü işrət;

Bə’zisi olub qumarə məşğul,

Bə’zisi şərabə, yarə məşğul.

Hər bir nəfəri bir işdə çalak,

Hər digəri bir əməldə bibak.

Hər gün əbəveyni şad edirlər,

Hörmətlərin izdiyad edirlər.

Xoş ol əbəveynə kim, bu minval

Hər daim olur cəhanda xoşhal!..

О, богатств моих расточитель злой,Мой несчастный сын, мой мучитель злой!Просвещенья друг, мерзкой школы друг,Ты не можешь жить без своих наук!В день, когда на свет появился ты,Как я счастлив был, что родился ты.Я сказал тогда: «О мой сын, пойми:Ты - наследник мой, честь моей семьи!От заслуг моих будешь ты сиять,Будешь радовать ты отца и мать.Если в мир иной перейду я жить,Всё мое добро станешь ты хранить».Я не знал, что есть у науки власть,Что сожрет тебя эта злая страсть.Мой ученый друг обманул меня:В роковую сеть затянул меня.Я послал тебя в этот страшный дом -Ах, зачем я жил не своим умом?Крепкий корень свой подрубил я сам,И светильник свой погасил я сам.Но ошибку пусть совершил отец,Светлым дням своим положил конец.Так зачем же ты по тому пути,Не жалея сил, так спешишь идти?Не пора ль тебе, мой сынок, устать,От ученых дел наконец отстать?Я вчера сидел проверял счета:В кассе денег нет - и душа пуста.Покупать, поверь, сотни книг нельзя:Торговать совсем из-за них нельзя.Ну, тетрадей пять ты б себе купил...От кого такой непомерный пыл?Карандаш, перо, кто придумал вас?Лучше б он ослеп в тот недобрый час!Пожалей меня, не давай сгореть!Трудно золотом было сделать медь.Деньги попусту, мой сынок, не трать –Не расстраивай ты отца и мать!То один пустяк, то другой пустяк –Капитал мой весь, видит бог, иссяк.Всё здоровье ты потерял, сынок:Почернела кровь и лицом поблек.Ох, опасен он, твой недуг, поверь!..Боже, кто его исцелит теперь?Ты не спишь, не ешь и не пьешь совсем,Стал за книгами нехорош совсем.Говорю тебе: «Отдохни, приляг...»Нет, ты отдыха и прогулок враг.То бормочешь ты, позабыв досуг,То закаркаешь, как ворона, вдруг...Вот пришла весна, принесла цветы -Неужель отца не утешишь ты?Ты б, как сверстники, встретил эти дни -На лугах теперь и в садах они.Те гулять пошли на простор холмов,С гордым соколом затевают лов;Эти пить, кутить собрались тайком -Кто в занятье их упрекнет таком?Этот картами увлечен герой,Тот любовною занялся игрой -Каждый в чем-нибудь или как-нибудьСметкой, смелостью норовит блеснуть.Силу в обществе укрепив свою,Каждый радует, веселит семью...Благо вам, отцы, коль таких детейВы для радости обрели своей!

OriginalWikisource (opens in a new tab)CC BY-SA 4.0

TranslatorПереводчик не указан, 1983azeribooks.narod.ru (opens in a new tab)

NoteПереводчик на странице не указан (в сборнике 1983 г. представлены переводы нескольких переводчиков, в том числе П. Панченко, С. Васильева, Ч. Гусейнова и других, но на веб-тексте переводчик каждого стихотворения не назван), по изданию: Мирза Алекпер Сабир. Избранные произведения. Издательство «Советский писатель», 1983. Текст с сайта azeribooks.narod.ru (https://azeribooks.narod.ru/poezia/sabir/sabir_izbrannoe.htm), набран с печатного издания и не вычитан.

Suggest a translation

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Satire