ز می هرگاه روی یار عالمسوز می گردد
ز می هرگاه روی یار عالمسوز می گرددخجل خورشید از خود چون چراغ روز می گردد
گسستن رشته مهر و محبت را بود مشکلرهایی نیست مرغی را که دست آموز می گردد
کند افتادگی چون خاک ره هر کس شعار خوداگر با آسمان گردد طرف، فیروز می گردد
بشو از عیش شیرین دست تا گردد دلت روشنکه موم از شهد چون شد دور، بزم افروز می گردد
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/saib-perakende-271
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Poems by other poets
Gəraylı: Ala gözlü nazlı yardan
Ala gözlü nazlı yardanMən dönərəm, könül dönməz,
Qəzəl: Şanənin qəsdi nədir çəkməz əlin birçəkdənŞanənin qəsdi nədir çəkməz əlin birçəkdən,Mən kimi aşiq olub zülfə məgər görcəkdən
Bir tuluq“O mələkzadətıi mütləq sevirəm”.*Xalidbəy Səbribəyzadə**
Nə vəhşi könlüm ol ahunigəhdən qeyrə ram olmazNə vəhşi könlüm ol ahunigəhdən qeyrə ram olmaz,Nə anın hicrinin nöqsan olan ayı tamam olmaz.