در بهشت است آن که چشمش از جهان پوشیده استبر سر گنج است پایی کز طلب خوابیده است

گوشه عزلت ز صحبت ها مرا دلسرد کردخاک ساحل توتیای چشم طوفان دیده است

دل که چون سی پاره از کثرت پریشان گشته بودجمع گردیده است تا صحبت ز هم پاشیده است

آرزو را در دل هر کس که برق عشق سوختفارغ از نشو و نما چون موی آتش دیده است

حسن مغرور تو بی پرواست، ورنه آفتابدر دل هر ذره از کوچکدلی گنجیده است

زان ز عرض حال خاموشم که خوی تند اوروی آتش را مکرر بر زمین مالیده است

کرد هر کس را که چشم عاقبت بین تربیتدر ترازوی قیامت خویش را سنجیده است

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. از زر و سیم است صائب برگ عیش ممسکانسکه خندان است تا بر سیم و زر چسبیده است

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets