خُلقِ خوش در نوبهار عافیت دارد مراخاکساری در حصار عافیت دارد مرا

تا چه بدمستی ز من سرزد که دوُرِ روزگاردر کشاکش از خمار عافیت دارد مرا

آسمان گر از خزانِ درد پامالم کندبهْ که سرسبز از بهار عافیت دارد مرا

تا سبو بر دوش دارم از خمار آسوده‌اممِی‌کِشی در زیر بار عافیت دارد مرا

صبحِ محشر شور در عالم فکند و همچنانآسمان امیدوار عافیت دارد مرا

شُکرِ زنجیرِ جنون بر گردنِ من واجب استمدّتی شد در حصار عافیت دارد مرا

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. اهلِ دُردی نیست صائب زین همه دُردی‌کشانتا به جامی شرمسار عافیت دارد مرا

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern