قامتت خم گشت و پشتت بار طاعت برنداشتچهره بی شرمیت رنگ خجالت برنداشت

شد بناگوشت سفید و بخت خواب آلود تودر چنین صبحی سر از بالین غفلت برنداشت

پایت از رفتار ماند و پایی ننهادی به راهریخت دندان و لبت زخم ندامت برنداشت

با وجود رعشه پیری، کف لرزان تواز گریبان تعلق دست رغبت برنداشت

هر که در فصل بهاران دانه اشکی نریختوقت خرمن خوشه ای جز آه حسرت برنداشت

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. در چنین هنگامه ای صائب دل بی شرم توپشت بیدردی ز دیوار فراغت برنداشت

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets