تا دل آزاده برگ عیش در دامن نداشترعشه باد خزان، دستی بر این گلشن نداشت

خار صحرا زیر پایش بستر سنجاب بوددر بساط خویش تا مجنون ما سوزن نداشت

در غریبی از لباس سلطنت شد کامیابدر وطن هر کس چو ماه مصر پیراهن نداشت

خاکساری ها به فریاد غبار ما رسیدورنه دست کوته ما بخت آن دامن نداشت

می دهد کیفیت می، جلوه خون حلالاز سر خاک شهیدان سر گران رفتن نداشت

حسن بیباک تو مغرورست، ورنه هیچگاهپرتو خورشید ننگ از دیده روزن نداشت

روح را داغ عزیزان نعل در آتش نهادورنه تا صد سال آهنگ سفر از تن نداشت

بود بی می مست دل دایم درون سینه امگوهر شب تاب هرگز حاجت روغن نداشت

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. چهره عیب نهان خویش را صائب ندیدهر که از زانوی خود آیینه روشن نداشت

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring