حاصلی غیر از تهیدستی دل روشن نداشتشمع با آن منزلت هرگز دو پیراهن نداشت

چشم ما را حسرت پرواز در دل شد گرهبس که امید پر کاهی ازین خرمن نداشت

هر قدر پایم به سنگ آمد درین ظلمت سراهیچ دلسوزی چراغی پیش پای من نداشت

می شود از تنگ چشمان دستگاه عیش تنگوقت زخمی خوش که چشم بخیه از سوزن نداشت

عمر خود بیجا تلف کردم به دست و پا زدنساحلی این بحر خونین جز فرو رفتن نداشت

نیست جز بیگانگی از آشنایان روزیمگرچه پاس آشنایی هیچ کس چون من نداشت

رشته تابی تا بجا بود از لباس هستیمخار صحرای ملامت دستم از دامن نداشت

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. شد جهان تنگ از ترک خودی بر من وسیعاین قبای تنگ، صائب چاره جز کندن نداشت

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets