هر که خود را یافت، دولت در کنار خویش یافتحاصل روی زمین را در غبار خویش یافت

خاک در چشمش اگر آرد دو عالم را به چشمهر که بتواند نهان و آشکار خویش یافت

چشم پوشید از جهان تا دل به فکر حق فتادبی نیاز از دام شد هر کس شکار خویش یافت

چون به دیوار تن آسانی تواند پشت داد؟هر سبکسیری که گرد شهسوار خویش یافت

هر که از خود می تواند ساختن قالب تهیماه را چون هاله خواهد در کنار خویش یافت

چشم بینایی که شد در نقطه توحید محوهفت پرگار فلک را بیقرار خویش یافت

حسن هیهات است رنج عشق را ضایع کندکوهکن از کار شیرین مزد کار خویش یافت

در صحیحان صحبت عیسی کند انشای دردغم فراوان گشت تا دل غمگسار خویش یافت

می شود درد طلب مطلوب، چون کامل شودبلبل ما وصل گل از خارخار خویش یافت

دامن جمعیت دل را به دست باد دادغنچه ما بهره ای کز نوبهار خویش یافت

هر سیه کاری که از کردار خود شد منفعلابر رحمت از جبین شرمسار خویش یافت

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. هر که چون صائب دل خود را به نومیدی نهادعیش عالم در دل امیدوار خویش یافت

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring