از وصال ماه مصر آخر زلیخا جان گرفتدست خود بوسید هر کس دامان پاکان گرفت

گر به دست و پا نپیچد خار صحرای وجودمی‌توان ملک دو عالم را به یک جولان گرفت

صحبت روشن ضمیران کیمیای دولت استخون ما در چشمه خورشید رنگ جان گرفت

گر نگردد طعنه سنگین دلی دندان شکنمی توان خون خود از لبهای او آسان گرفت

دامن پاکان ندارد تاب دست انداز شوقبوی پیراهن ز مصر آخر ره کنعان گرفت

لقمه بیرون کردن از دست خسیسان مشکل استماه نو دق کرد تا از خوان گردون نان گرفت

تا قیامت زلف جانان دستگیر من بس استچون خس و خاشاک هر دم دامنی نتوان گرفت

قطع پیوند تعلق کار هر افسرده نیستخار این وادی مکرر برق را دامان گرفت

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. هر که چون صائب ، قدم بر کرسیِ همّت نهادمی تواند تاج رفعت از سر کیوان گرفت

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love