چو غنچه نکهت خود از صبا دریغ مدارز آشنا سخن آشنا دریغ مدار

شکستگان جهان را خوش است دل دادندل شکسته ز زلف دوتا دریغ مدار

مکن مضایقه باآن نگار در کف خونز دست وپای بلورین حنا دریغ مدار

به شکر این که ترا خون چو نافه مشک شده استنفس ز سینه مجروح ما دریغ مدار

ز رهروی که به دنبال کاروان ماندنوای خویش چو بانگ درا دریغ مدار

ز تلخکام، شکر بازداشتن ستم استز هیچ تلخ زبانی دعا دریغ مدار

درین بساط کمالی چو عیب پوشی نیستز دوستان لباسی، قبا دریغ مدار

ز تنگدستی اگر خرده ای نیفشانیگشاده رویی خود از گدا دریغ مدار

مباش کم ز نی خشک در جوانمردیاگر شکر نفشانی، نوا دریغ مدار

به میوه کام جهان چون نمی کنی شیرینچو سرو سایه ز هر بینوا دریغ مدار

زکات راستی از کجروان مگردان راهز هیچ کور درین ره عصا دریغ مدار

شود حلاوت شکر دو مغز از بادامشکر ز طوطی شیرین نوا دریغ مدار

یکی هزار شود قطره چون به بحر رسدز صاحبان نظر توتیا دریغ مدار

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. درین ریاض چو ابر بهار شو صائبز خار قوت نشو و نما دریغ مدار

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring