خط نارسته ز لعل لب دلبر پیداسترشته از صافی این دانه گوهر پیداست

گرچه ز آیینه روشن ننماید جوهرخط نارسته ازان چهره انور پیداست

مهر و کین می شود از صفحه سیما ظاهرصافی و تیرگی آب ز گوهر پیداست

آه گرمی که گره در دل پر خون من استهمچو داغ از جگر لاله احمر پیداست

می کند گل ز جبین، تیرگی و صافی دلدر کدو هر چه نهفته است، ز ساغر پیداست

چشم بد دور ازان سلسله زلف دراز!که ز هر حلقه او عالم دیگر پیداست

ندهد حسن گلوسوز امان عاشق راخامی آتش سوزان ز سمندر پیداست

جنت نسیه بود نقد، دل روشن راعکس فردوس ازین چشمه کوثر پیداست

نشد از کوه غم و درد، دل من ساکنشور دریا ز گرانسنگی لنگر پیداست

لب اظهار گشودن، ثمر خامیهاستسوز عشق از لب خشک و مژه تر پیداست

صاف کن سینه اگر ذوق تماشا داریکه ازین آینه، آفاق سراسر پیداست

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. پرده معنی روشن نشود صائب لفظعالم آشوبی ازان زلف معنبر پیداست

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love