هر که مست است درین میکده هشیارترستهر که از بیخبران است خبردارترست

سوزن از خار چه خونها که ندارد در دلخون فزون می خورد آن چشم که بیدارترست

کجی از ما نتوان برد به آتش بیروناز کمان، ناوک ما خانه نگهدارترست

تیره بختی شب امید بود عاشق راابر هر چند سیاه است گهربارترست

از گل روی تو، غافل که تواند گل چید؟که ز شبنم عرق شرم تو بیدارترست

بازی نرمی آن دست نگارین مخوریدکه ز سر پنجه فولاد، دل افشارترست

بار بردار ز دلها که درین راه درازآن رسد زود به منزل که گرانبارترست

خط شبرنگ شد آن خال سیه را پر و بالراهزن در شب تاریک جگردارترست

مکن از از سختی ره شکوه که ره پیما رامی کند سر به هوا راه چو هموارترست

عجز دشمن نشود هوش مرا پرده خواببیش می ترسم ازان چشم که بیمارترست

عشرت روی زمین در گره دلتنگی استاز دهنها دهن تنگ شکربارترست

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. نفس سرکش نشد از توبه ملایم صائبخار هر چند شود خشک دل آزارترست

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring