گریه ابر بهار از دل پر درد من استچهره زرد خزان از نفس سرد من است

به چه تقریب مه از هاله حصاری شده است؟گر نه شرمنده ز حسن مه شبگرد من است

غوطه در چشمه شمشیر زدن آسان نیستجای رحم است بر آن کس که هماورد من است

پسته پوچ محال است که خندان گرددسینه چاک گواه دل پر درد من است

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. سالها شد که برون رفته ام از خود صائبآنچه مانده است درین عرصه به جا، گرد من است

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring