به فکر چاره فتادن جگر گداختن استعلاج درد چو مردان به درد ساختن است

مدان ز عشق جگرسوز حسن را غافلکه شمع بیش ز پروانه در گداختن است

توان به خانه خرابی ز گنج شد معمورترا مدار چو طفلان به خانه ساختن است

تو از رعونت خود می کشی ز خلق آزارهدف نشانه ناوک ز قد فراختن است

ز زخم نیست مرا طالعی چو صید حرموگرنه شیوه خورشید تیغ آختن است

سخن ز دست نوازش زند به دل ناخنکه ساز باعث خوشوقتی از نواختن است

صفای آینه دل درین جهان، موقوفبه نقش نیک و بد و خوب و زشت ساختن است

به آه گرم دل سخن نرم گرداندنز سنگ خاره به تدبیر شیشه ساختن است

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. فغان که نرم شد جان سخت ما صائببه بوته ای که در او سنگ در گداختن است

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets