به غیر دل که عزیز و نگاه داشتنی استجهان و هر چه در او هست، واگذاشتنی است

نظر به هر چه گشایی درین فسوس آباددریغ و درد بر اطراف او نگاشتنی است

چه بسته ای به زمین و زمان دل خود را؟گذشتنی است زمان و زمین گذاشتنی است

ترا به خاک زند هر چه را برافرازیبه غیر رایت آهی که برفراشتنی است

همین سرشک ندامت بود دل شبهادرین زمین سیه، دانه ای که کاشتنی است

به شکر این که ترا چشم دل گشاده شده استبه هر چه هست، ز عبرت نظر گماشتنی است

کسی که درد دلش را فشرده، می داندکه درد نامه صائب به خون نگاشتنی است

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. اگر به خون ننویسی، به آب زر بنویسکه عزت سخن اهل درد، داشتنی است

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets