مبند دل به حیاتی که جاودانی نیستکه زندگانی ده روزه زندگانی نیست

همان ز نامه و پیغام شاد می گردنداگر چه دوستی اهل دل زبانی نیست

به چشم هر که سیه شد جهان ز رنج خمارشراب تلخ کم از آب زندگانی نیست

ز شرم موی سفیدست هوشیاری منوگرنه نشأه مستی کم از جوانی نیست

جدا بود شکر و شیر همچو روغن و آبدرین زمانه که آثار مهربانی نیست

ز صبح صادق پیری چه فیض خواهم برد؟مرا که بهره به جز غفلت از جوانی نیست

به پای تن دل عاشق نمی کند جولاننسیم مصر مقید به کاروانی نیست

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. برون میار سر از زیر بال خود صائبکه تنگنای فلک جای پرفشانی نیست

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern