ز ناله گر دل بی برگ ما نوا می داشتچو غنچه از گره خود گرهگشا می داشت

خبر ز عشق ندارد دل فسرده منوگرنه آتش سوزنده زیر پا می داشت

هزار قافله هر دم ز خود سفر می کرداگر ز خویش سفرکرده نقش پا می داشت

به گرد چشم تو خواب غرور کی می گشت؟شکست شیشه دلها اگر صدا می داشت

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. کجاست صائب آتش نفس، که وقت مراهمیشه خوش به سخنهای آشنا می داشت

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets