ملامت از دل بیباک من فغان برداشتز سخت جانی من سنگ الامان برداشت

چو بار طرح گرانم همان به میزانشاگر چه جنس مرا چرخ رایگان برداشت

مرا ز دست تهی نیست چون صدف گله اینمی توان به گهر مهرم از دهان برداشت

کدام بلبل آتش نفس به باغ آمد؟که خون مرده دلان جوش ارغوان برداشت

نشد ز گرد یتیمی نصیب هیچ گهرتمتعی که دل از خط دلستان برداشت

به تن علاقه نادان ز بیم رسوایی استکه تیر کج نتواند دل از کمان برداشت

اگر کریم بزرگی کند به جای خودستز چرخ سفله بزرگی نمی توان برداشت

خروش نغمه سرایان یکی هزار شده استمگر ز عارض او نسخه گلستان برداشت؟

ز بحر می گذرد سیل من غبارآلودچنین که شوق مرا دست از عنان برداشت

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. چرا غریب نباشد نوای ما صائب؟که عشق، بلبل ما را ز آشیان برداشت

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring