گریان ز کوی او دل ما می رود برونزین باغ، آب رو به قفا می رود برون

رفتی و رفت روشنی از چشم و دل مرابا میهمان ز خانه صفا می رود برون

گر درد استخوان رود از مغز بوریادرد از دل شکسته ما می رود برون

بر رنگ و بوی عالم امکان مبند دلکز دست همچو رنگ حنا می رود برون

بلبل چگونه بال گشاید درین چمنکز جوش گل نسیم صبا می رود برون

دل را نجات داد ز زندان جسم، عشقخون مشک چو شود ز ختا می رود برون

یک ساعت است گرمی هنگامه هوسزود از سر حباب هوا می رود برون

از سختی زمانه شود چرب نرم دلنخوت به استخوان ز هما می رود برون

این رعشه ای که در تن ما پی فشرده استزود این کمان ز قبضه ما می رود برون

آرام نیست موی بر آتش فکنده رااز زلف پیچ و تاب کجا می رود برون

از رهروان عشق مجویید کجرویکی راست ز تیر قضا می رود برون؟

سهل است اگر به باد رود نقد جان ماقارون ز کوی عشق گدا می رود برون

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب ز هر طرف که صدایی شود بلنداز خود دل رمیده دل می رود برون

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love