خوش آن که چون گل ازین گلستان دمید و گذشتچو صبح یک دو نفس سرسری کشید و گذشت

نریخت رنگ اقامت درین خراب آبادسری چو ماه به هر روزنی کشید و گذشت

به قدر آنچه سرانجام توشه باید کرددرین رباط پر از وحشت آرمید و گذشت

پناه برد به دارالامان خاموشیز زخم تیغ زبان خون خود خرید و گذشت

فریب نعمت الوان نوبهار نخوردچو لاله کاسه پر خون به سر کشید و گذشت

دلم ز منت آب حیات گشت سیاهخوش آن که تشنه به آب بقا رسید و گذشت

هزار غنچه دل واکند سبکروحیکه چون نسیم بر این گلستان وزید و گذشت

گذر ز چرخ مقوس به قد همچو خدنگکه هر که ماند به زیر فلک خمید و گذشت

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. خوشا کسی که ازین باغ پر ثمر صائببه جای میوه سر انگشت خود گزید و گذشت

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring