ز من مپرس که چون بر تو ماه و سال گذشتکه روز من به شتاب شب وصال گذشت

درین ریاض من آن عندلیب دلگیرمکه نوبهار و خزانم به زیر بال گذشت

گرفت دامن من چون گلاب، گریه تلخچو گل به هفته عمری که بی ملال گذشت

کنون که گشت زمین گیر حیرت، آغوشمازین چه سود که بر خاکم آن نهال گذشت؟

چراغ کشته من در گرفت بار دگرز بس که یار ز خاکم به انفعال گذشت

اگر چه خضر بود ساقی و می آب حیاتنمی توان ز لب خشک چون سفال گذشت

مکن به خوردن خشم و غضب ملامت مننمی توانم ازین لقمه حلال گذشت

تمام حیرت دیدار و آه افسوسماگر چه زندگیم جمله در وصال گذشت

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. به کوچه قلم افتاد تا رهم صائببه پیچ و تاب مرا عمر همچو نال گذشت

Ömrümün hər anı yox, illəri sürətlə keçib,Mən vüsal arzuladım, günlərim həsrətlə keçib.

Mən bu bağın, çeşmənin qəlbi yanıq bülbülüyəm,Novbaharım, xəzanım cümlei-möhnətlə keçib.

Az qalır, torpağa dəysin yeriyəndə sifətim,Hər nəyim vardısa, gəncliklə, o nemətlə keçib.

İndi əfsus ilə ah çəksəm əgər, vardı yeri,Arzuma çatmamışam, ömr elə zillətlə keçib.

Çırağım sönmüş idi, bir daha yandı, o zamanQəbrimin üstə nigarım gəlib, hörmətlə keçib.

Qəzəbi loğma kimi udmağıma eyb eləmə,Ondan özgə, boğazımdan hamı minnətlə keçib.

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. Bu gözəllər küçəsindən yolumuz düşdü yenə,Saib hər vaxt buradan keçsə, o cürətlə keçib.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Separation