روی شکفته شاهد جان فسرده استآواز خنده شیون دلهای مرده است

دخل تو گرچه جز نفسی چند بیش نیستخرجت ز کیسه نفس ناشمرده است

چون غنچه این بساط که بر خویش چیده ایتا می کشی نفس همه را باد برده است

سیلاب را ز سایه زمین گیر می کندکوه غمی که در دل من پا فشرده است

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب چو موج از خطر بحر ایمن استهر کس عنان به دست توکل سپرده است

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets