امید دلگشاییم از ماه عید نیستاین قفل بست گوش به زنگ کلید نیست

قطع نظر ز بنده و آزاد کرده امامید میوه و گلم از سرو و بید نیست

از صد یکی به پایه منصور می رسدچون لاله هر که بگذرد از سر شهید نیست

زان دم که ریشه کرد به دل ذوق کاوکاوناخن به چشم داغ کم از ماه عید نیست

چشم من و جدا ز تو، آنگاه روشنی؟روزم سیاه باد که چشمم سفید نیست

زینسان که ناامید ز نشو و نما منمبرگ خزان رسیدن چنین ناامید نیست

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب به شکر این که فراموش نیستندگر یاد ما کنند عزیزان بعید نیست

Ümidim incələrək dönmüş o bayram ayına,Bir açar yoxdu düşə çünki bu ümmid yayına.

Həvəsim yox mənim azadlığa, ya bəndəliyə,Dedilər ki, söyüdün meyvəsi düşdü payına.

Mənsurun mövqeyinə çatdı yüzündən birisi,Lalələr, söylə, bərabərmi şəhidlər sayına?

Nə zaman zövq ilə çırpındı sinəmdə ürəyim,Qoymaram bir də onu qəmlə, kədərlə boyana.

Elə pəjmürdəhalam, yox ümidim mən ucalam,Xəzan olmuş çəmənin kim qalacaqdır hayına?

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. Şükr elə, Saib, hələ dostların hərdən yad edir,Vay o gündən düşəsən sən də o qəflət çayına!

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring