ما صافدلان را چه غم از گرد و غبارست؟زنگار بر آیینه ما جوش بهارست

یک ذره ز سرگشتگی آزار نداریمبر کشتی ما حلقه گرداب حصارست

چشمی که فروغ از دل بیدار نداردشمعی است که شایسته بالین مزارست

چشم بد خورشید مرا بس که گزیده استپیشانی صبحم به نظر سینه مارست

چون کام صدف قطره ربایی فن من نیستچون موج، کمند طلبم بحر شکارست

بلبل شده مشغول به پرداز پر و بالغافل که شکرخنده گل برق سوارست

در آب و عرق از چه نشسته است ز انجم؟گر عشق نه بر توسن افلاک سوارست

بگسل ز جهان، ز اطلس افلاک گذر کنسد ره سوزن، گره آخر تارست

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. در سینه پر ناوک صائب نفس گرمبرقی است که پنهان شده در بوته خارست

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring