از عشق دلی نیست که زخمی نچشیده استاین سیل سبکسیر به هر کوچه دویده است

ای غنچه خندان به حیا باش که شبنمآواز شکر خنده گل را نشنیده است

در بردن دل اینهمه تعجیل چه لازم؟این طور زلیخا پی یوسف ندویده است

در صاف خموشی نبود درد ندامتدندان تأسف لب ساغر نگزیده است

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب نفس مشک فشان تو مکرراز مغز غزالان ختن عطسه کشیده است

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love