نیست از داغ جنون پروا دل غم پیشه رادیده شیرست کرم شبچراغ این بیشه را

راز عشق از دل تراوش می کند بی اختیاراین شراب برق جولان می گدازد شیشه را

پیر را طول امل بیش از جوان پیچید به هممی کند مطلق عنان خاک ملایم ریشه را

نیست غافل عشق بی پروا ز مرگ کوهکننقش شیرین می کند شیرین دهان تیشه را

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب از اندیشه موی میان غافل مباشکاین ره باریک نازک می کند اندیشه را

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets