در وطن جوهر سخن خوارستدر نگین نام رو به دیوارست

در غریبی کند سخن شهرستگل نمایان به طرف دستارست

نیست از جذب کهربا نومیدکاه هر چند زیر دیوارست

بر ندارد کسی که بار از دلدیدنش بر دل جهان بارست

پاس رخسار گلعذاران راعرق شرم، چشم بیدارست

بیکسان را غمی نمی باشدغم عالم به قدر غمخوارست

دل عاشق کجا و کعبه و دیر؟کودک شوخ، خانه بیزارست

هر بلندی که آخرش پستی استپیش صاحب بصیرتان دارست

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. مور تلخی نمی کشد صائبخاک بر قانعان شکرزارست

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets