تا سپهر کبود سیارستسینه آیینه دار زنگارست

گوشه امن، سینه هدف استپله عافیت سر دارست

سبزه در دست و پای افتاده استخار، بالانشین دیوارست

خر عیسی به گل فرو رفته استدور دجال برق رفتارست

خاکساری حصار عافیت استکوتهی پشتبان دیوارست

اعتبار از میان چو برخیزدبیضه مور، مهره مارست

از تف آه آسمان سیرمکهکشان همچو نبض بیمارست

دهن صبح پر ز خون شفقچون نگردد، که راست گفتارست

دام گردون به خاک پوسیده استیک رم آهوانه در کارست

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. تو ملایم نگشته ای صائبورنه سیر سپهر هموارست

Fələyin çərxi hələ dövrə vurar,Başımız üstə onun aynası var.

Hədəfə layiq o sakit sinədir,Ən uca zirvə isə zirveyi-dar.

Göy otun bəxtinə bax, tapdalanır,Tikan isə divarın üstə durar.

Səhərin ağzı qızıl qanla dolu,Belədir, hər kəs əgər düz danışar.

Etibarsız tanınan insan daEl gözündə qarışqa boyda olar.

İlk daşı əyri qoyublarsa əgər,Yer ilə yeksan olar onda divar.

Tələni torpaq ilə örtərlər,Ceyranı ovçular etdikdə şikar.

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. Sən mülayim deyilsən, ey Saib,Yoxsa dünya elə həmvar dolanar.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Fate