سر زهاد خشک بی شورستلب دلمردگان لب گورست

سر بی شور، جام بی بادهدل بی عشق زنده در گورست

دل پر داغ، لاله زار بهشتسر پر شور، قصر پر حورست

در شکستن بود حلاوت دلشهد در کسر شان زنبورست

چون هما رزقش استخوان سازندبه سعادت کسی که مغرورست

زخم در تیغ می شود ناسوربس که آفاق پر شر و شورست

چه کنم تن به عاجزی ندهم؟که زمین سخت و آسمان دورست

ره مده حرص و آز را در دلکه پر و بال دشمن مورست

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. تلخ شیرین لبان گوارنده استباده صائب ز آب انگورست

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love