در دل هر که ذوق شبگیرستخنده صبح، خنده شیرست

غم به بیگانگان نیاویزدسگ این بوم، آشناگیرست

دل ز بیداد روشنی گیردشمع این خانه، برق شمشیرست

طفل ما خون خود چرا نخورد؟دایه روزگار کم شیرست

خط او پیش خود گرفتارستسبزه از موج خود به زنجیرست

بر جوانی چه اعتماد، که صبحتا نفس راست می کند پیرست

زور بازوی پنجه تدبیرخس و خاشاک سیل تقدیرست

نیست دیوانه گر سپهر، چرادایم از کهکشان به زنجیرست؟

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. بر دم تیغ می زند خود راصائب از بس ز جان خود سیرست

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Fate