شراب نامرادی بی خمارستبه قدر تلخی این می خوشگوارست

جواب خشک ازان لبهای سیراببه کشت عاشقان ابر بهارست

ازان چشم تو رنجورست دایمکه هم بیمار و هم بیماردارست

ز چشم یار قانع شو به دیدنکه پرسش بر دل بیمار بارست

نمی خیزد سپند از جا ز حیرتدر آن محفل که آن آتش عذارست

صبا را منفعل دارد ز جولاناگر چه بوی گل دامن سوارست

بود لازم غضب را دل سیاهیپلنگ از خشم، دایم داغدارست

وصال آفتاب عالم افروزنصیب شبنم شب زنده دارست

به نرمی کن زبان خصم کوتاهکه عاجز از نمد، دندان مارست

گذشتن مشکل است از سینه صافانکه در گل پای سرو از جویبارست

محک را از سیه رویی برآردزر سرخی که کامل در عیارست

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. رخ مقصود بی پرده است صائباگر آیینه دل بی غبارست

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love