چاک خواهد سربرآورد از گریبانم چو صبحرفته رفته می کند گل داغ پنهانم چو صبح

سینه ام از خاکمال گرد کین بی نور نیستدر صفا سر حلقه نیکان و پاکانم چو صبح

بی تکلف باز کن بند نقاب سینه راعاشق صادق کن از لطف نمایانم چو صبح

من که نور صدق می تابد ز گفتارم، چراشمع کافوری نسوزد در شبستانم چو صبح؟

عیسی از خط شعاعی رشته تابی گو مکنجنگ دارد با رفو چاک گریبانم چو صبح

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب از روزی که آن خورشید رو را دیده امخوشه خوشه اشک می ریزد به دامانم چو صبح

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets