منه چو ساده دلان دل به کامرانی صبحکی طی شود به دو دم پیری و جوانی صبح

زمان شادی افلاک را دوامی نیستبه قدر مد شهاب است شادمانی صبح

کند ز باده گران رطل خویش را دل شبکسی که با خبرست از سبک عنانی صبح

شمرده دار نفس در حریم ساده دلانکه می پرد ز نفس رنگ ارغوانی صبح

سپهر سفله سخی با گشاده رویان استبود ز خرده انجم گهر فشانی صبح

مشو ز صحبت پیران زنده دل غافلکه نیست یک دو نفس بیش زندگانی صبح

دلت کباب ز خورشید طلعتی نشده استچه لذت است ترا از نمک فشانی صبح؟

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. ترا که نیست امیدی به خواب رو صائبکه تلخ کرد مرا خواب، دیده بانی صبح

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets