رخنه سیل اشک من در سد اسکندر کندخون گرمم ریشه در فولاد چون جوهر کند

مهر خاموشی چه سازد با دل بیتاب من؟سنگ خارا را شرار شوخ من مجمر کند

از حدیث تلخ ناصح شد گرانتر خواب منبادبان را کشتی پربار من لنگر کند

حاصل تن پروری غیر از گداز روح نیستچربی پهلوی گوهر رشته را لاغر کند

مبتلای شش جهت را چاره جز تسلیم نیسترخنه زور نقش هیهات است در ششدر کند

سینه چون بی آرزو شد روضه جنت شوددل چو گردد آب، کار چشمه کوثر کند

ناقصان را خلق خوش سازد ز ارباب کمالدر نظرها عیب خامی را هنر عنبر کند

آرزوی آب حیوانش شود صورت پذیرروی در آیینه زانو گر اسکندر کند

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. حرص صائب تلخ دارد زندگانی را به مورورنه اکسیر قناعت خاک را شکر کند

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets