تا خرام قامت او برد از سر هوش ماپشت بر دیوار چون محراب ماند آغوش ما

آمدی ای عشق و آتش در صلاح ما زدیخوب کردی، پینه ای بود این ردا بر دوش ما

جوهر ما را می لعلی نمایان می کندمی شود از باده افزون آب و رنگ هوش ما

جام ما در پرده دارد نغمه های جانگدازدست خود کوتاه دارید از لب خاموش ما

نعره ما می کند مهر خموشی را سپندخشت خم را در فلاخن می گذارد جوش ما

پشتبانی چون سبو داریم در دیر مغانگو مزن دست نوازش آسمان بر دوش ما

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. نیستی صائب حریف داغ های سینه سوزدست خود کوتاه دار از سینه پرجوش ما

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love