نیستم غمگین که خالی چون کدویم می کنندکز می گلرنگ صاحب آبرویم می کنند

دست من چون برگ تاک از رعشه ساغر گیر نیستباده چون مینا دگرها در گلویم می کنند

گرچه می سازم جهانی را زصهبا تردماغهر کجا سنگی است در کار سبویم می کنند

می شود بر دیده من عالم روشن سیاهجای می گر آب حیوان در کدویم می کنند

گرچه بیقدرم، ولی از دیده چون غایب شومهمچو ماه عید مردم جستجویم می کنند

می کنند از من توقع صد دعای مستجابمشت آبی گر کرم بهر وضویم می کنند

کار سوزن می کند با سینه صدچاک منرشته مریم اگر صرف رفویم می کنند

می کنم شکر بخیلان از کریمان بیشترکز ره امساک حفظ آبرویم می کنند

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. از ره تسلیم چون شکر گوارا می کنمزهر اگر صائب حریفان در گلویم می کنند

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern