یاد ایامی که بزم عیش ما معمور بودمغز ما از نشأه می پرده دار حور بود

شیشه می نیم هوشی داشت از همصحبتانروی مجلس در نقاب بیخودی مستور بود

لاله رویان را دل ما تشنه نظاره ساختآب این سرچشمه آیینه گویا شور بود

قرب منزل نعل ما را بر سر آتش گذاشتداشتیم آسایشی تا منزل ما دور بود

خاطر روشن در فردوس بر رویم گشودقحط یوسف بود تا آیینه ام بی نور بود

آنچه ما چشم از حباب آب حیوان داشتیمدر حجاب پرده زنبوری انگور بود

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. آب لعل او زخط شد تیره، ورنه پیش ازینصافی این شهد، شمع خانه زنبور بود

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets