از نظر یک دم که آن شکل و شمایل می‌رودحاصل دریا و کان از دیده و دل می‌رود

در بیابانی که نعل شوق ما در آتش استنقش پای ناقه پیشاپیش محمل می‌رود

کوچه باغ زلف اگر پایان ندارد گو مدارمی‌توان رفتن به مژگان هرکجا دل می‌رود

در ته هر خاربن صیاد دام افکنده‌ای استآهوی مغرور را بنگر چه غافل می‌رود

از زمین‌گیری بر آ، سنگ نشان خود نیستیجاده با افتادگی منزل به منزل می‌رود

طعن نسیانم مزن، شرم از رخ آیینه کنخود ببین آن چهره هرگز از مقابل می‌رود؟

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. گربه فردوس از سر کوی تو صائب را برندمی‌رود اما چو مرغ نیم بسمل می‌رود

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets