مگو عاقل کجا در محنت ایام می افتدکه مرغ زیرک اینجا بیشتر در دام می افتد

به ناسازی سری در حلقه سوداییان دارمکه در مغز آتشم از روغن بادام می افتد

به حرف تلخ خود را در نظرها می کند شیرینبلای جان بود شوخی که خوش دشنام می افتد

چنان دلبستگی دارم به اسباب گرفتاریکه می سوزم اگر خاری به چشم دام می افتد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. مزن فال هم آغوشی به آتش طلعتان صائبکه در پروانه آتش ز آرزوی خام می افتد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets