حضور می طلبی سینه را مصفا کنگهر پرست تو گنجینه را مصفا کن

ز خانه بصفا میهمان نگردد کمهمین تو سعی کن آیینه را مصفا کن

مه از گرفتگی آمد برون به جام زدنتو هم به جام زدن سینه را مصفا کن

دگر برای چه روزست باده روشن؟ز تیرگی شب آدینه را مصفا کن

نظر به صافی چشمه است جویباران رابه دشمنان دل پر کینه را مصفا کن

ذلیل می شود از رقعه طمع درویشز پینه خرقه پشمینه را مصفا کن

به لوح ساده توان کرد حسن را تسخیرز جوهر آینه سینه را مصفا کن

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. هلال آینه روشن است صائب حسنتو همچو صبح همین سینه را مصفا کن

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern