جز می صرف در جهان،چیست که از صروف اورأی طرب قوی شود، رایت غم نگون بود

روح در او سبک شود، چونکه از آن گران خوردعقل ازو قوی شود، گرچه روان زبون بود

سرخ مئی که طعم او، طبع ستم رسیده راهم مدد طرب دهد، هم سبب سکون بود

جام نه اختریست هان، نور به خوی بد دهدباده نه گوهریست کآن، در خور طبع دون بود

خاصه به یاد خسروی، کز اثر جلال اوبدعت کفر کم شود، دولت دین فزون بود

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern