دل سنگ از شکست دانه من آب می‌گرددز عاجزنالی من آسیا گرداب می‌گردد

زبال افشانی پروانه می‌ریزم ز یکدیگرسرشک شمع در ویرانه‌ام سیلاب می‌گردد

زلال جویبار تیغ او خاصیتی داردکه هرکس می‌گذارد سر در او سیراب می‌گردد

سهی سروی که من چون سایه می‌گردم به دنبالشزمین چون آسمان از جلوه‌اش بی‌تاب می‌گردد

به آن موی میان از پیچ و تاب امیدها دارمکه می‌گردد یکی چون رشته‌ها همتاب می‌گردد

مپیچ از خاکساری سر، که هرکس از سر رغبتبه این دیوار پشت خود دهد محراب می‌گردد

ز نومیدی گل امید آب و رنگ می‌گیردکه از لب‌تشنگی تبخاله‌ها سیراب می‌گردد

به این سامان نخواهد ماند دایم چرخ دولابیشود ویران دکان هرکه از دولاب می‌گردد

منم آن ماهی حیران درین دریای بی‌پایانکه از خشکی نفس در کام من قلاب می‌گردد

ندارد هیچ کس چون ابر آیین سخاوت راکه گوهر می‌فشاند و ز خجالت آب می‌گردد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. به بی‌برگی قناعت با دل بیدار کن صائبکه اسباب فراغت پرده‌های خواب می‌گردد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring