در آتش است نعل می ناب دیگرانرنگین مساز خانه ز اسباب دیگران

اشکی که شورید از دل غمگین غبار داردخوشتر بود ز گوهر سیراب دیگران

بیداریی که جمع شود با خیال دوستصد پرده به بود ز شکر خواب دیگران

پهلوی لاغری که کند کار بوریاخوشتر بود ز بستر سنجاب دیگران

تا هست نم ز خون جگر در پیاله املب تر نمی کنم ز می ناب دیگران

تا می توان ز رخنه دل فتح باب جستحاجت نمی بریم به محراب دیگران

تا می توان نمود قناعت به آب خشکهرگز مجوی طعمه ز قلاب دیگران

با آبرو بساز که چون آب تلخ و شورگردد زیاده تشنگی از آب دیگران

باشد ز خود چو گوهر شب تاب نور منمستغنیم ز پرتو مهتاب دیگران

چون خانه ای بود که برآرد ز خویش آبگردد دکان هر که به دولاب دیگران

آن دست خشک باد که همچون سبو نشددست تسلی دل بی تاب دیگران

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب مرا ز نام چه حاصل، که چون نگینتر می کنم زمین خود از آب دیگران

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets