آب حیوان زند آب در میخانه مامی گزد خضر لب از حسرت پیمانه ما

از سر شیشه اگر پنبه بگیرد ساقیگل ابری شود از گریه مستانه ما

در دل ما نبود منزلتی دنیا راگنج افتاده ز طاق دل ویرانه ما

دانه سوخته خال، پر و بال رساندبر لب کشت همان خال بود دانه ما

چند از دور کسی دست بر آتش دارد؟رشته فرسود ادب شد پر پروانه ما

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب از بس که پریشانی خاطر جمع استجغد وحشت کند از سایه ویرانه ما

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern