کسی تاب خدنگ غمزه آن دلربا داردکه چون آیینه از جوهر زره زیرقبا دارد

در آن وادی که من از تشنگی بر خاک می غلطمسراب ناامیدی جلوه آن بقا دارد

به اندک روزگاری تاک شد از سرو رعناترنگردد زیر دست آن کس که دستی در سخا دارد

ندیدم یک نفس راحت زحس ظاهر و باطنچه آسایش در آن کشور که ده فرمانروا دارد؟

من آن آتش نو امر غم که چون از یکدگر ریزمزگرمی استخوانم شمع در راه هما دارد

مرا بیطاقتی محروم دارد از وصال اوکه از آتش شرر را اضطراب دل جدا دارد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. فریب دولت ده روزه دنیا مخور صائبکه آخر بدورق گرداندنی بال هما دارد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love