عرق رخسار آن خورشید طلعت برنمی‌داردکه چشم از پشت پا نرگس ز خجلت برنمی‌دارد

نگردد چون سر انگشت اشارت رزق دندان‌ها؟ولیکن منت دست حمایت برنمی‌دارد

مگر دیده است چشم خوش نگاه آن سمن‌بر را؟زمین خانه‌بردوشان عمارت برنمی‌دارد

نپیچد سر ز زخم گاز شمع ما سیه‌روزانگل این باغ شبنم از لطافت برنمی‌دارد

عبث معمار آب روی خود بر خاک می‌ریزدکه از لطف آن هلال ابرو اشارت برنمی‌دارد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. بود شور قیامت نقد بر صاحبدلی صائبکه چشم خود از آن کان ملاحت برنمی‌دارد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring