هرکه تسلیم به فرمان قضا می‌گرددبر سرش ابر بلا بال هما می‌گردد

چه ضرور است کشیدن ز مسیحا منّت؟کامرانی چو کند درد، دوا می‌گردد

بی‌ریاضت نتوان شهره آفاق شدنمه چو لاغر شود انگشت‌نما می‌گردد

واصلان گوش ندارند به افسانه عقلراه گم کرده پی بانگ‌درا می‌گردد

در تمنای تو ای قافله‌سالار بهارگل جدا، رنگ جدا، بوی جدا می‌گردد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب از منت صیقل جگرم گشت کبابای خوش آن آینه کز خود به صفا می‌گردد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring