در بهاران سر مرغی که به زیر بال استاز دم سرد خزان ایمن و فارغبال است

هر چه اندوخته ای از تو جدا می گرددآنچه هرگز نشود از تو جدا، اعمال است

چه کنی دعوی تجرید، که درویشان راچشم بر حسن مآل است و ترا بر مال است

همه از گردش افلاک شکایت داریمپایکی خرمن ما گرچه ازین غربال است

می خراشد جگر سنگ، فغان جرسشیارب این قافله را چشم که در دنبال است؟

شکوه هایی که گره گشته مرا در دل تنگتب گرمی است که موقوف به یک تبخال است

به سیاهی شده ای ملتفت از آب حیاتای که از حسن ترا چشم به خط و خال است

ایمن از دیده شورست جمالی که تراستکز لطافت گل رخسار تو بی تمثال است

سرو بالای ترا پایه بلند افتاده استساق سیمین ترا هاله مه خلخال است

نیست ممکن نکند رحم به دردی که مراستدل بیدرد تو هر چند که فارغبال است

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. نیست از عیب خود آگاه، خودآرا صائبچشم طاوس ز کوته نظری بر بال است

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring