خصم را عقل مقید به تحمل داردسیل را ریگ مسخر به تنزل دارد

از ثبات قدم ما دل تیغ آب شودسیل در بادیه ما خطر از پل دارد

بس که چشمم ز پریشان نظری ترسیده استنخورم آب ازان چشمه که سنبل دارد

حیرت روی تو از هوش چمن را برده استشبنم آیینه به پیش نفس گل دارد

چمن آرا چه خیال است که بیند در خوابغنچه آن گوشه چشمی که به بلبل دارد

چرخ را شورش سودای من از جا برداشتطاقت سیل گرانسنگ کجا پل دارد؟

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب این تازه غزل آن غزل شاپورستکه گران می رود آن کس که توکل دارد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring