دعوی بوسه به آن غنچه دهن نتوان کرددر میان چون نبود هیچ، سخن نتوان کرد

بس که تقریب پی آب شدن می جویدنگه گرم به آن سیب ذقن نتوان کرد

خلوتی نیست که خالی ز سخن چین باشدپیش آیینه درین عهد سخن نتوان کرد

ای که بر آتش گل داشته ای دست از دورخنده بر ناله مرغان چمن نتوان کرد

دعوی خون من و وعده دلدار یکی استکه به افسون مه و سال کهن نتوان کرد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. هر کجا خامه صائب بگشاید سر حرفسخن از خسرو (و) افکار (حسن) نتوان کرد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring